Είναι που δε φορούσα εμπριμέ

Είπα, δε γίνεται να αφήσω να περάσει το καλοκαίρι (περίπου), και να μην σου δείξω κάτι από τα καλοκαιρινά μου πονήματα (ότι δε θα μπορούσες να κοιμηθείς αλλιώς).
Και λοιπόν, που λες, σου το έχω ξαναπεί, αλλά θα το ξαναπώ: κάποτε φορούσα μόνο μαύρα. Χειμώνα-καλοκαίρι. Α, και αρβυλάκια. Όχι, μη σκιάζεσαι, δεν θα σου δείξω φωτογραφίες, αυτά άλλωστε συνέβαιναν πριν πολλά (πολλά) χρόνια. Σε κάποια στιγμή, βέβαια, άρχισα να το ξανοίγω το θέμα. Φορούσα τότε και άσπρες μπλούζες, καμία εκρού, τίποτε σκοτωμένο ροζ, καταλαβαίνεις τώρα εσύ. Μονοχρωμία, πάντως. Το θέμα εκτροχιάστηκε εντελώς πριν καμία τριετία, όταν άρχισα να ράβω. Διότι, όσο και να πεις, είναι πολύ βαρετό να κόβεις και να ράβεις σε μονόχρωμο ύφασμα. Έτσι, με τούτα και με κείνα, άρχισα να ράβω (και να φοράω, ως εκ τούτου) και χρωματιστά. Αυτή είναι, εν συντομία η ιστορία (τί περίμενες, δηλαδή;).
Με αυτό το μουντ (το πλουμιστό) πήγα στο υφασματάδικο πριν μερικές εβδομάδες. Και είδα ένα βαμβακερό εμπριμέ, το οποίο για κάποιο λόγο δε μου γέμιζε και πολύ το μάτι για να το κάνω φόρεμα (γιατί για φόρεμα έψαχνα όταν πήγα). Αλλά το πήρα, επειδή μου άρεσε πολύ το ντεσέν του. Το κακό ήταν ότι ήταν το τελευταίο του ρολού, και ήταν μόνο ένα μέτρο στο μήκος. Είπα, θα κάνω ένα απλό φορεματάκι, σε γραμμή άλφα, να ξεφύγω από τα πολύ δομημένα φορέματα που συνήθως φτιάχνω. Απλά και ωραία. Άνετα, βρε παιδί. Εσύ είσαι που το λές; Πάρε να ‘χεις: στο σπίτι συνειδητοποίησα ότι το ύφασμα ήταν μονόφαρδο, είχε δηλαδή φάρδος 1,10, και όχι 1,40-1,50 μέτρα, που έχουν συνήθως τα διπλόφαρδα υφάσματα. Έτσι, προσπαθώντας να σκεφτώ έναν τρόπο να μου φτάσει το ύφασμα, είπα να συνδυάσω και ακόμα ένα χρώμα. Και αυτό έκανα. Έκοψα, λοιπόν, λωρίδες-λωρίδες το εμπριμέ, και το ένωσα με αντίστοιχες λωρίδες μονόχρωμου σιέλ υφάσματος, και τις ένωσα, για να κάνω μία φούστα με κουφόπιετες. Το πάνω κομμάτι, το άφησα όλο σε εμπριμέ, και το έκοψα με βάση ένα μπλουζάκι, που έχω φτιάξει σε διάφορες παραλλαγές, και δεν είναι άλλο από το Sorbetto της Colette. Είναι ένα πατρόν που το κατεβάζεις δωρεάν, το φτιάχνεις πολύ γρήγορα, και έχει και την τσαχπινιά του (δηλαδή, την πιέτα στο κέντρο μπροστά). Αυτό που έκανα, ήταν να «κόψω» το πατρόν ακριβώς εκεί που έδειχνε ότι είναι η μέση. Επίσης, την πιέτα στο κέντρο δεν την άφησα ελεύθερη, αλλά την έραψα πάνω στη μπλούζα. Και μετά, το ένωσα με τα χίλια-δυο κομμάτια της φούστας (τα οποία επί ώρες τα έραβα το ένα με το άλλο και τα καρίκωνα για να μην ξεφτίσουν-πολλή δουλειά, λέμε). Και, επειδή έκανα που έκανα τόσο κόπο, είπα να φοδράρω και το πάνω μέρος με το μονόχρωμο σιέλ (ξέρεις την άποψή μου για το φοδράρισμα, αλλά για κάποιο λόγο έπρεπε να το κάνω-ψυχαναγκασμός;).
Παρακάτω σου το δείχνω, φορεμένο. Είναι λίγο τσαλακωμένο και οι πιέτες του πηγαίνουν όπου νά ‘ναι, καθώς το φορούσα και καθόμουν μερικές ώρες πριν το φωτογραφίσουμε, επίσης το πάνω μέρος είναι μία ιδέα πιο στενό από ό,τι έπρεπε και φαίνεται ολίγον τι, και στο πίσω μέρος έχει ένα κενό στο μέρος της μέσης, το οποίο, παρά το γεγονός ότι πρόσθεσα δύο πένσες πίσω στη μέση, παρέμεινε για κάποιον ενοχλητικό λόγο. Αλλά δεν άντεχα άλλο να το πειράξω. Παρόλα αυτά, φοριέται μια χαρά (νομίζω).

Εμπριμέ φόρεμα στο κάστρο Σαντιγύ

Εμπριμέ φόρεμα στο κάστρο Σαντιγύ

Εμπριμέ φόρεμα στο κάστρο Σαντιγύ

♥ Πελαζί ♥

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *